Er kan over het algemeen gesteld worden dat beleggingsfondsen bedoeld zijn voor kleinere beleggers. Beleggers met een vermogensomvang waarbij, door rechtstreekse beleggingen in effecten (waaronder obligaties), onvoldoende spreiding gerealiseerd kan worden. Spreiding is vanzelfsprekend essentieel bij beleggen; de risico’s nemen daardoor af. Door met een te klein vermogen rechtstreeks in obligaties te beleggen wegen de kosten ook vaak niet op tegen de opbrengsten. Obligatiebeleggingsfondsen zijn hierbij heel handig; door de schaalgrootte kennen deze beleggingsproducten meer dan voldoende spreiding. Ook kunnen fondsen makkelijker interessante obligatieleningen opnemen die een minimum investering van vijftigduizend euro of zelfs een ton vergen.

Ogenschijnlijk biedt een obligatiefonds heel veel gemak, immers je hebt er geen omkijken naar; het wordt voor je beheerd. Maar is dat wel zo? Bij de selectie van obligatiebeleggingsfondsen kan je, als belegger, door de bomen het bos niet meer zien. Elke financiële partij heeft één of meer obligatieproducten. Welke moet je kiezen; en als de bankman iets adviseert, is dat dan wel het goede advies en voor hoelang? Continuïteit is daarbij essentieel; elk advies verdient een vervolgadvies.

Onderscheid bij obligatiebeleggingsfondsen kan je maken op het gebied van zekerheden. Waarin wordt belegd? Wordt er belegd in staatsgegarandeerde obligaties of juist in de zogenaamde high yield obligaties (obligaties van minder kredietwaardige partijen). En wat is de looptijd? Bij een verwachte rentestijging moeten de obligaties over het algemeen een zo kort mogelijke looptijd hebben en andersom. Voorts is het belangrijk te weten of er een valutarisico is. Sommige fondsen beleggen namelijk, conform hun opzet, voor een vast gedeelte in dollarobligaties. Sowieso kan een obligatiebeleggingsfonds juist door schaalgrootte niet heel slagvaardig optreden bij wijzigende marktomstandigheden. Een belegging van bijvoorbeeld 50 miljoen raak je niet één, twee, drie kwijt; en al helemaal niet als meerdere fondsbeheerders eenzelfde richting op moeten.

Kortom, obligatiebeleggingsfondsen zijn juist voor de oplettende, ingelezen beleggers. Over het algemeen wordt er geen vervolgadvies verstrekt door de bank als u eenmaal uw vermogen heeft geparkeerd in zo’n fonds. Bij wijzigingen in de marktomstandigheden moet u dan zelf bedenken wat wijsheid is. Periodiek wordt de beheerfee toch opgestreken door de fondsbeheerder; immers hij doet zijn werk wel.

Misschien wel het allerbelangrijkste om voorzichtig te zijn met obligatiebeleggingsfondsen is de kapitaalgarantie. Zoals aangegeven zijn obligaties interessant, juist voor de relatieve zekerheid: een vaste coupon en een einddatum waarop de hoofdsom gegarandeerd is. Wanneer u rechtstreeks een obligatie koopt, bijvoorbeeld van KPN, dan heeft u deze garanties zolang KPN haar verplichtingen na kan komen. Als u investeert in een fonds, dan heeft u deze garantie niet; een obligatiebeleggingsfonds is in principe eeuwigdurend. De hoofdsom is dus niet beschermd en u heeft geen vaste couponuitkering.

Bij een voldoende portefeuilleomvang kent een rechtstreekse belegging in obligaties dus veel voordelen. U kunt door zelf de looptijden te bepalen de einddatum van de obligaties afstemmen op uw kapitaalbehoefte. Door in verschillende leningen te beleggen kunt u ook een regelmatige cashflow genereren, bijvoorbeeld maandelijks. Daarnaast kunt u zelf bepalen welke zekerheden en risico’s u wenst te hebben op het gebied van bijvoorbeeld kredietwaardigheid of valutarisico. Uiteindelijk valt en staat alles bij een goed en deskundig advies; en dus nog belangrijker het vervolgadvies. Alles draait om de continuïteit.

Wilt u meer informatie of advies over beleggen in obligaties? Neemt u dan contact op met een van de adviseurs van DCA-Finance, 0320-269529 of stuur een bericht.